doʻq-doʻq

1. s. takr. Doʻq II ◆

Bexos oʻrnidan turib, etigi bilan doʻq-doʻq yura boshladi. — A. Muxtor, Asarlar

qoʻltiq-tayoqlarini doʻq-doʻq tashlab, protez oyoqlarini gʻichillatib, nari ketdi. — M. Mansurov, Yombi.

2. Doʻqillagan ovoz berib yuradigan, shaloq.

Gʻildirab har qadamda ming doʻq-doʻq, Muncha notinch onagʻar aravang. — Muqimiy.