дўқ-дўқ
doʻq-doʻqдўқ-дўқ
1. с. такр. Дўқ ИИ ◆
Бехос ўрнидан туриб, этиги билан дўқ-дўқ юра бошлади. — А. Мухтор, Асарлар
қўлтиқ-таёқларини дўқ-дўқ ташлаб, протез оёқларини ғичиллатиб, нари кетди. — М. Мансуров, Ёмби.
2. Дўқиллаган овоз бериб юрадиган, шалоқ.
Ғилдираб ҳар қадамда минг дўқ-дўқ, Мунча нотинч онағар араванг. — Муқимий.
дўқ-дўқ
Қаранг: то'қ-то'қ