doʻng
дўнгdoʻng
ot 1. Yerning yoki biror narsaning birmuncha baland koʻtarilgan joyi; tepalik.
Oʻgʻri — tun oshguncha, Boʻri — doʻng oshguncha. — Maqol
U doʻngga, bu doʻngga chiqib qaradi, ukasining qaysi tarafga qarab ketganini bilmadi. — Qunduz bilan Yulduz
2. sft. Boʻrtib chiqqan, koʻtarilgan, doʻmpaygan, qappaygan.
Doʻng yer. Doʻng joy. Doʻng peshona. Doʻng qishloq. Qoʻchqor boʻlar qoʻzining peshonasi doʻng boʻlar. — Maqol
Doʻng yerga oʻtirib, odatdagidek yana daryoga tikildi. Mirmuhsin, — Temur Malik
Doʻng peshonasining pastki qirrasi ikkita yovvoyi baroq qosh bilan tamom boʻlardi. — A. Muxtor, Opa-singillar
- Doʻng olmoq Engashtirib, dumbasiga tizza bilan tepmoq (turli oʻyinlarda).
doʻngʻ
taql. s. Yoʻgʻon tor, sim va shu kabilar chertilganda chiqadigan dagʻal ovoz haqida.
Doʻngʻ etgan ovoz eshitildi.