doʻng

ot 1. Yerning yoki biror narsaning birmuncha baland koʻtarilgan joyi; tepalik.

Oʻgʻri — tun oshguncha, Boʻri — doʻng oshguncha. — Maqol

U doʻngga, bu doʻngga chiqib qaradi, ukasining qaysi tarafga qarab ketganini bilmadi. — Qunduz bilan Yulduz

2. sft. Boʻrtib chiqqan, koʻtarilgan, doʻmpaygan, qappaygan.

Doʻng yer. Doʻng joy. Doʻng peshona. Doʻng qishloq. Qoʻchqor boʻlar qoʻzining peshonasi doʻng boʻlar. — Maqol

Doʻng yerga oʻtirib, odatdagidek yana daryoga tikildi. Mirmuhsin, — Temur Malik

Doʻng peshonasining pastki qirrasi ikkita yovvoyi baroq qosh bilan tamom boʻlardi. — A. Muxtor, Opa-singillar

taql. s. Yoʻgʻon tor, sim va shu kabilar chertilganda chiqadigan dagʻal ovoz haqida.

Doʻngʻ etgan ovoz eshitildi.