дўмпаймоқ

фл. 1. аим. Дўмбаймоқ.

Катта тут ёғоч кўланкасида дўмпайган янги қабрни қучиб, соатларча йиғлаб, тинкалари қуригандан сўнг қайтишди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ҳамма ариқ уватида дўмпайиб ётган бир қорани кўрди. — Ёшлик

2. Мукка тушиб ётмоқ.

Ишдан кейин ҳеч қаёққа чиқмайди, узоққа бормайди, бўш қолса, айиқдай дўмпайиб ухлайди. — А. Мухтор, Асарлар

чарчаган болалар ҳар ерда дўмпайиб ухлаб қолишди. — С. Аҳмад, Жимжитлик