дўмбоқ

сфт. 1. Дўмпайган, дўмпайиб (кўтарилиб) чиққан.

Дўмбоқ пешона. Дўмбоқ жой.

Қўлларини пастга тушириб, дўмбоқ тиззаларини ёпиб ўтирди. — С. Нуров, Нарвон

тепаликдаги хароб қишлоқ гўристони ва онасининг дўмбоқ қабригина бутун чинлиги билан унинг кўзларига қадалади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Дўмпайиб, кўтарилиб турган жой ёки нарса.

Пешонасида дўмбоғи бор.

Учларида ботаётган қуёшнинг шуласи ўйнаган иккита адил оқ қайин орасида дўмбоқ пайдо бўлди. — Ойбек, Қуёш қораймас

3. кўчма Тўладан келган, семиз, лўппи.

Дўмбоқ бола.

Ёʻлда Шамсиқамар деган дўмбоқ жувон билан учрашиб қолди. — Мирмуҳсин, Умид

Темирбек дўмбоққина йигит, жиндек овсарлиги ва довдирлиги ҳам бор. — Х. Тўхтабоев, Йиллар ва ёʻллар