дўмбоқ

сфт. 1. Дўмпайган, дўмпайиб (кўтарилиб) чиққан.

Дўмбоқ пешона. Дўмбоқ жой.

Қўлларини пастга тушириб, дўмбоқ тиззаларини ёпиб ўтирди. — С. Нуров, Нарвон

тепаликдаги хароб қишлоқ гўристони ва онасининг дўмбоқ қабригина бутун чинлиги билан унинг кўзларига қадалади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Дўмпайиб, кўтарилиб турган жой ёки нарса.

Пешонасида дўмбоғи бор.

Учларида ботаётган қуёшнинг шуласи ўйнаган иккита адил оқ қайин орасида дўмбоқ пайдо бўлди. — Ойбек, Қуёш қораймас

3. кўчма Тўладан келган, семиз, лўппи.

Дўмбоқ бола.

Ёʻлда Шамсиқамар деган дўмбоқ жувон билан учрашиб қолди. — Мирмуҳсин, Умид

Темирбек дўмбоққина йигит, жиндек овсарлиги ва довдирлиги ҳам бор. — Х. Тўхтабоев, Йиллар ва ёʻллар

1. Дўмбайган, дўмбайиб, кўтарилиб чиққан.TOMBUL, ŞİŞMAN

2. Семиз, тўладан келган.

1. субст. (шиш)Beule f, Schwellung f

2. адж. (тўла)voll, korpulent, mollig

• дўмбоқ бола Knirps m

а tumour

tompaq, semiz, dug'ıjım, bılshıyg'an