doʻmboq

sft. 1. Doʻmpaygan, doʻmpayib (koʻtarilib) chiqqan.

Doʻmboq peshona. Doʻmboq joy.

Qoʻllarini pastga tushirib, doʻmboq tizzalarini yopib oʻtirdi. — S. Nurov, Narvon

tepalikdagi xarob qishloq goʻristoni va onasining doʻmboq qabrigina butun chinligi bilan uning koʻzlariga qadaladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Doʻmpayib, koʻtarilib turgan joy yoki narsa.

Peshonasida doʻmbogʻi bor.

Uchlarida botayotgan quyoshning shulasi oʻynagan ikkita adil oq qayin orasida doʻmboq paydo boʻldi. — Oybek, Quyosh qoraymas

3. koʻchma Toʻladan kelgan, semiz, loʻppi.

Doʻmboq bola.

Yoʻlda Shamsiqamar degan doʻmboq juvon bilan uchrashib qoldi. — Mirmuhsin, Umid

Temirbek doʻmboqqina yigit, jindek ovsarligi va dovdirligi ham bor. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar