дўмбира
doʻmbiraдўмбира
от 1. мус. Икки торли, пардасиз, дуторга Караганда калтароқ, чертиб чалинадиган чолғу асбоби.
Ўроз дарахтга суяниб, дўмбирасини чертар эди. — Ойбек, Танланган асарлар
Отам дўмбира чертар эди. — И. Холмирзаев, Оғир тош кўчса
2. с. т. Барабан.
Дорбоз киндикка келган бўлса керак, дўмбиранинг бир маромда дириллаши эшитилди. — С. Аҳмад, Жимжитлик
- Дўмбира қилмоқ 1. Дўмбира сингари шишириб юбормоқ. Франсуз солдатлари бўлса, халоскоримиз сенсан, деб ўпишавериб, икки бетимни дўмбира қилиб юборишди. — К. Яшин, Номус ва муҳаббатБунақанги миш-мишларни ёзиб дўмбира қилинмаса, оғзаки гап билан битириш қийин. — Муштум[Саидов] Лалайган десам, гапдон чиқиб қолди-ку, мана шунақалар кишининг сирини дўмбира қилади-да. — А. Муҳиддин, Ҳадя