doʻmbira
дўмбираdoʻmbira
ot 1. mus. Ikki torli, pardasiz, dutorga Karaganda kaltaroq, chertib chalinadigan cholgʻu asbobi.
Oʻroz daraxtga suyanib, doʻmbirasini chertar edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Otam doʻmbira chertar edi. — I. Xolmirzayev, Ogʻir tosh koʻchsa
2. s. t. Baraban.
Dorboz kindikka kelgan boʻlsa kerak, doʻmbiraning bir maromda dirillashi eshitildi. — S. Ahmad, Jimjitlik
- Doʻmbira qilmoq 1. Doʻmbira singari shishirib yubormoq. Fransuz soldatlari boʻlsa, xaloskorimiz sensan, deb oʻpishaverib, ikki betimni doʻmbira qilib yuborishdi. — K. Yashin, Nomus va muhabbatBunaqangi mish-mishlarni yozib doʻmbira qilinmasa, ogʻzaki gap bilan bitirish qiyin. — Mushtum[Saidov] Lalaygan desam, gapdon chiqib qoldi-ku, mana shunaqalar kishining sirini doʻmbira qiladi-da. — A. Muhiddin, Hadya