doimiy

sft. 1. Hamma vaqt mavjud boʻlib, uzluksiz davom etib turadigan, muttasil.

Doimiy gʻamxoʻrlik.

Yormat bu yerda doimiy yashamas edi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Kitob — Jomiyning yaxshi doʻsti, ajralmas hamrohi, mutolaa va ijodiyot esa uning doimiy mashgʻuloti edi. — Gazetadan

2. Oʻzaro, uzluksiz, oʻzaro bogʻlangan.

Soy bilan shabada tovushi qoʻshilib, doimiy bir kuy hosil qiladi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

Ogʻriq esa doimiy va borgan sari kuchayib boradigan boʻladi. — H. Hakimov, Oʻtkir appenditsit

3. Abadiy, mangu.

Doimiy doʻst.

Kasalxona, mehribon hamshira Elmurodning esida doimiy saqlanib qoldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi