дирк

тасв. с. Силкиниб, тебраниб турувчи нарса, сапчиб қилинган ҳаракат ҳақида.

Ҳусан кийикни ушламоқчи бўлиб қўл чўза бошлаган эди, кийик дирк этиб, ёнига ирғиди. — Ё. Шукуров, Кутилмаган воқеа

Тарлон дирк-дирк ўйнади. — Т. Мурод, От кишнаган оқшом