динсиз

сфт. 1. Шаръий талаб ва қоидаларга амал қилмовчи, динга, худога ишонмовчи; даҳрий.

Динсизга мусулмонлар орасида ўрин ёʻқ. — К. Яшин, Ҳамза

2. Диндан қайтган; кофир, шаккок.

Бу динсиз ғойибдан хабар беришни даъво қилиб, ўзини худога шерик қилибди-да! — С. Айний, Эсдаликлар

а 1. atheist, unbeliever, non-religious

2. unbelieving, irreligious

dinsiz, dinnen qaytqan, kápir

gottlos, atheistisch, ungläubig

русчабезбожник, атеистинглизчаatheist, faithless, Godlessфрансузчаathée, homme sans religionарабчаغَيْرُ مُتَدَيِّنٍ