dimlanmoq

fl. 1. Dimlamoq feʼlining oʻzlik va majhul nisbati.

2. Toʻplanmoq, toshmoq; toʻsilmoq.

Qizlar shu kuni kechasi bilan uxlamadilar. Chunki suv dimlanib, toʻgʻon tuproqlarini yuvib, yalab turibdi, xavfzoʻr. — I. Rahim, Chin muhabbat

Bir mahal Yigitali daraning suvi dimlanib oquvchi joy — shovva qarshisidan chiqib qoldi. — D. Nuriy, Osmon ustuni

3. Hovuri, bugʻi chiqmaydigan qilib bekitib qoʻyilmoq.

Lavlagi aytar lavlanmadim, qozon-qozon dimlanmadim. — Boychechak

Dunyo kechalari mahkam dimlangan qasqonga oʻxshab qoldi. — M. Ismoiliy, Fargʻona t.o.