дилхун

сфт. 1. Қаттиқ алам чекиб ёки хафагарчиликдан юраги қонга тўлган, қаттиқ хафа.

[Онаси] Уни юпатгули сўз тополмай дилхун бўларди. — М. Исмоилий, Фарғона т.о.

Аваз, мотамсаро уйга кира-ётгандек, дилхун бўлиб остона ҳатлади. — С. Сиёев, Аваз

Ки байтим сатри иккидур: Бири дилхуш, бири дилхун. — Э. Воҳидов, Ёшлик девони

2. кўчма Кишига азоб берувчи, ёқимсиз, жирканч.

Аҳмад чуқур хўрсинди. Бу оғир, жирканч, дилхун муҳитни тарк қилиб, озодликка — кўчага чиқиб кетди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

3. кўчма Бағри қон, қип-қизил.

Тонг қўйнида маъюс ва дилхун Атиргуллар эгар бошини. — Ёшлик

1. qattı qapa, júregi qanǵa tolǵan

2. авıс. azap beriwshi, jaǵımsız

3. авıс. qıp-qızıl