дилхаста

сфт. 1. Юраги касал, қалби парчаланган.

Киши ҳар куни шудринг кўтарилмасдан гул теришни тарк этмаса, асло дилхаста бўлмайди, ўпка касалига ёʻлиқмайди. — Ё. Шукуров, Биринчи парвоз

2. кўчма Юраги пора бўлган, эзилган; ниҳоятда хафа.

Шу тўрт девор ичида қон ютиб, беҳад заҳмат чеккан дилхаста синглингизга лоақал сиз шафқат қилингиз. — Ойбек, Улуғ ёʻл

Заррае андиша қил, увол эмасму, эй пари, Бир ғариб дилхастага бермоқ эсанг мунча азоб. Ҳамза, — Асарлар

Таъсир айламас, дилхаста Ниҳон, қилғонинг била минг оҳу фиғон. — Газетадан

1. jaralı júrek

2. júregi ezilgen