diltang

sft. 1. Yuragi siqilgan, gʻoyat xafa, gʻamgin; maʼyus.

Shu kunlarda shoh juda diltang edi. — Bahrom va Gulandom

Joʻnar boʻldim men bundan diltang, Ioʻllarimga qarab qolding sen. — A. Oripov, Yillar armoni

Gohi magʻrur, gohi diltang, Gohi hazin, gohi tumtaroq. — E. Vohidov, Muhabbat

2. Yuragi tor, tajang; parishon.

Diltang odam,

Elomonov diltang qoʻl silkib qoʻya qoldi. M. M. — Doʻst, Galatepa qissalari

Qoʻlimni bogʻla, mayli, boʻlma diltang! Elimni yoqma-yu, eltib meni yoq! — S. Abdulla, Asarlar

Shunaqa diltang paytda Xol-qoʻzining kelgani unga bulut orasidan chiqqan oftobdek tuyuldi. — S. Siyoyev, Otliq ayol