деярли

рвш. 1. 1 Бирор нарса, ҳолат, миқдорга жуда яқин, шунга яқин деса, деб айца, ҳисобласа бўладиган.

У шунча йил қоракўлчилик соҳасида ишлаб, бунақа териларни деярли кўрмаган эди. — С. Аҳмад, Юлдуз

Бўри полвон ўйлаб қараса, воҳанинг деярли барча полвонлари жам бўлибди. — Т. Мурод, Қўшиқ

Зиёфат деярли мажлисга айланиб кетди. — Мирмуҳсин, Умид

Ҳаммамиз деярли ҳар кун бир қошиқ иссиққа муҳтожмиз. — А. Қодирий, Ғирвонлик Маллавой

2. Қарийб; тахминан; яқин.

Ҳовлидаги нарсалар деярли ўзгармабди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Мен эса, орамизда пайдо бўлган муҳаббатнинг охир-оқибат тугашини деярли билардим. — О. Мўминов, Хиёбондаги уч учрашув