даво

от 1. Беморнинг шифо топиши учун қўлланадиган восита; муолажа; умуман шифобахш нарса.

Қуёш, ҳаво — танга даво. — Мақол

Асал — минг дардга даво. — Қанотли сўзлар

Олма шарбати организмнинг касалликларга қаршилигини оширади, юрак-томир касалликларига даво. — Саодат

Кашнич меъда касаллигига мубтало бўлган кишиларга даво ҳисобланади. — Газетадан

Унинг қўлида даво топган беморлар ўз халоскорларидан бир умр миннатдор бўлишади. — Газетадан

2. кўчма Тадбир, чора, илож.

Амалга даво ёʻқ, Ёмонга — бало. — Мақол

Оғриқ тишнинг давоси — омбир. — Мақол

Мусибатнинг бирдан-бир давоси —меҳнат. — Шарқ юлдузи

от 1. ҳуқ. Бузилган ҳақ-ҳуқуқини талаб қилиш ёки уни ҳимоя этиш ҳақида ҳуқуқни ҳимояловчи ташкилотларга қилинадиган мурожаат, арз.

Пул даъвоси. Мерос даъвоси. Чегара даъвоси. Ўзимдан чиққан балога, Қайга борай даъвога. — Мақол

Шу-шу, даъвосида маҳкам турган Элчиев қайтиб терговга бормади: билганини қилсин энди! — Э. Аъзамов, Жавоб

Судя Хадича отинни турғазди: — Айбланувчига даъвонгиз борми? — Қанақа даъвом бўлсин, тақдир экан! — Ёшлик

2. Бировни айблаш, туҳмат.

У мени урди, деб даъво қиляпти.

У

Араббойга даъво қилмоқда эди — П. Турсун, Ўқитувчи

3. Ўзи муносиб бўлмаган ёки ўзида бўлмаган ҳақ-ҳуқуқ ёки хусусият, фазилатларни эътироф этишни талаб қилиш, бу ёʻлдаги уриниш, иддао.

Биринчилик даъвоси.

Саройда барча: шариат пешволаридан тортиб то кичкина амалдоргача шоирлик даъво қиларди. — С. Сиёев, Ёруғлик

Баҳодирлик даъво қилиб юрибсан, Бек отангнинг тулпорини минибсан. — Маликайи айёр

Шунақа оилалар борки, ота-онасининг илми унчалик эмас, билимдонликни даъво қилмайдилар. — С. Зуннунова, Кўк чироқлар

Узум узсам узумзордан бир шингил, Асалман дер, ширинликда даъвоси. — С. Абдулла

4. Жавоб талаб қилинувчи мулоҳаза, фикр.

Олтин чиримас, даъво қаримас. — Мақол

Пўлатжон Зебининг бу даъвосига нима дейишини билмай, ўйланиб қолди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

— Куладиган гап эмас бу, кулманглар, — деди Маъсумаой ўз даъвосини исботлашга уриниб. — Н. Сафаров, Танланган асарлар

5. эск. айн. Теорема.