дарбадар

сфт. 1. Муҳтожлик туфайли эшикма-эшик юрувчи; (мажбурият орқасида ёки жаҳонгашталик мақсади билан) ўзга элларда ғурбатда кезувчи; овора, сарсону саргардон.

Дарбадар одам. Дарбадар кезмоқ (юрмоқ).

Ахир, полвон шу одам касридан неча йил дарбадар кезди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

Унинг офтоб ва шамолдан қорайган юзи дарбадар ҳаёт кечирганидан далолат бериб туради. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

2. кўчма Бетартиб ҳаракат қилувчи; беқарор.

О, сен, дарбадар дарё, Бунчалар вазминсану бунчалар қув, ўжарсан! — А. Орипов