дангал

сфт. 1. Раъй-андиша, юз-хотир қилмасдан, рўйирост, очиқ.

Дангал гап. Дангал айтмоқ.

Зумрад пайтдан фойдаланиб, дангал гап бошлади. — С. Сиёев, Отлиқаёл

Нуқсонларини дангал айт, хатоларини юзига сол, кўзи очилсин. — Уйғун, Навбаҳор

Ота вазиятдан чиқишнинг ёʻлини қидира-қидира, дангалига кўчиб қўя қолди. — Э. Аъзамов, Жавоб

2. Тортинмасдан, бемалол; қўрқмасдан, шиддат билан.

Аҳмад хона эшигини тақиллатди-да, дангал ичкарига кирди. — Ф. Мусажонов, Химмат

Бу дейман, ёʻли шунақамас-ку, хўжайин, дангал кириб келавермайсизми? — А. Муҳиддин, Нуқсонбой

Шайх Назарбой нақибга ўқрайиб қараб қўйди-ю, дангал чўккалади. — С. Сиёев, Аваз

3. Ростмана, чин кўнгилдан; самимий.

Халил ака аскиячиларга ўхшаб очиқ ва дангал куларди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Бу ҳазилдан фақат Рисолат кулди. Дангал ва чиройли кулар эди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат