dangal

sft. 1. Raʼy-andisha, yuz-xotir qilmasdan, roʻyirost, ochiq.

Dangal gap. Dangal aytmoq.

Zumrad paytdan foydalanib, dangal gap boshladi. — S. Siyoyev, Otliqayol

Nuqsonlarini dangal ayt, xatolarini yuziga sol, koʻzi ochilsin. — Uygʻun, Navbahor

Ota vaziyatdan chiqishning yoʻlini qidira-qidira, dangaliga koʻchib qoʻya qoldi. — E. Aʼzamov, Javob

2. Tortinmasdan, bemalol; qoʻrqmasdan, shiddat bilan.

Ahmad xona eshigini taqillatdi-da, dangal ichkariga kirdi. — F. Musajonov, Ximmat

Bu deyman, yoʻli shunaqamas-ku, xoʻjayin, dangal kirib kelavermaysizmi? — A. Muhiddin, Nuqsonboy

Shayx Nazarboy naqibga oʻqrayib qarab qoʻydi-yu, dangal choʻkkaladi. — S. Siyoyev, Avaz

3. Rostmana, chin koʻngildan; samimiy.

Xalil aka askiyachilarga oʻxshab ochiq va dangal kulardi. — F. Musajonov, Himmat

Bu hazildan faqat Risolat kuldi. Dangal va chiroyli kular edi. — F. Musajonov, Himmat