dahriy

sft. 1. Dunyo hodisalarini tabiat qonunlaridan deb biluvchi, oxiratga inonmovchi kishi; materialist.

Toʻppa-toʻgʻri aytaman: men dahriylar safida! Mirtemir, Tingla, hayot!

Men hech kimning gapiga quloq solmasdan, bu dahriy mulla bilan suhbatdosh boʻlib, undan koʻp narsa oʻrgandim. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari

2. Allohning borligiga ishonmovchi; xudosiz, shakkok.

— Avaz laʼin, dahriy, — deb qoʻydi mufti, qozonday sallali boshini chayqab. — J. Sharipov, Xorazm

Eshonning etagini ushlab ketgan murid dahriy boʻlib qaytdi. — Saodat