даҳрий

сфт. 1. Дунё ҳодисаларини табиат қонунларидан деб билувчи, охиратга инонмовчи киши; материалист.

Тўппа-тўғри айтаман: мен даҳрийлар сафида! Миртемир, Тингла, ҳаёт!

Мен ҳеч кимнинг гапига қулоқ солмасдан, бу даҳрий мулла билан суҳбатдош бўлиб, ундан кўп нарса ўргандим. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари

2. Аллоҳнинг борлигига ишонмовчи; худосиз, шаккок.

— Аваз лаъин, даҳрий, — деб қўйди муфти, қозондай саллали бошини чайқаб. — Ж. Шарипов, Хоразм

Эшоннинг этагини ушлаб кетган мурид даҳрий бўлиб қайтди. — Саодат

Худога ишонмовчи; худосиз, атеист.ATEİST

н atheist

atheistisch, gottlos