дафъатан

1. Дангал иш тутадиган, қўрқиб, ҳадиксираб ўтирмайдиган; довюрак.

Дадил бола. Дадил хотин.

Раҳимберди ўзига ишонган, дадил йигит эди, ишлаб чарчамасди. — Х. Тўхтабоев, Фелетондан сўнг

Қадами, товуши дадил. Ҳар қандай мушкулдан ман тортмай, тикка қарши борадиган довюрак одам кўринади. — А. Мухтор, Асарлар

2. Шижоат билан тўлиб тошган; жасурона, мардонавор, шахдам.

Дадил қадамлар.

Халқ дадил боради. Айниқса хотинлар — оналар жасур. — Ойбек, Танланган асарлар

Турсунбой тоғли қишлоғи томон жиддий, дадил одим ташлаб боряпти. — Ўзбекистон қўриқлари

Шеримбек дадил бориб, Бобур минган бўз отнинг олтин безакли юганидан олди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Меҳнат қилган одам доим бошқаларнинг юзига дадил қарайди. — Т. Ашуров, Оқ от

3. Қўрқмай, ишонч билан, бемалол, тортинмай.

Дадил жавоб. Дадил танқид.

Узоқдан бўлса-да, Ёʻлчига дадил қарайди, баъзан яширин илжаяди. — Ойбек, Танланган асарлар

Дадил ташлаётган қадамларига қараганда, унда иккиланишдан асар ҳам ёʻқ. — Газетадан

— Нима ёрдам керак, тортинмай, дадил мурожаат қилаверинг, — деди Боймирзаев. — Ўзбекистон қўриқлари

Маъруф Назаров кинематография, драматургия соҳасида ҳам дадил қалам тебратяпти. — Х. Ёдгоров, Ҳаёт тўлқинлари

4. Жисмоний, маънавий жиҳатдан бақувват; тетик, бардам.

Элмурод одамлар тўлқинида Фотима билан ёнма-ён юраркан, ўзини ҳар вақтдагидан дадил ва енгил сезди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Дармони қуриган йигит ўзини дадил тутишга тиришар, лекин мункиб-мункиб кетар эди. — Ж. Шарипов, Хоразм

Шундан кейин Нормат ўзини янада дадил сезди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

5. Моддий жиҳатдан ўзини тутиб олган; бой-бадавлат.

Жамоа хўжалигимиз бу йил анча дадил бўлиб олди. — Газетадан

6. кўчма Энг муҳим, долзарб, зарурий.

энг дадил ғояларни ўртага ташлаб, уни рўёбга чиқарган ирригаторларнинг мардлиги ҳақида ҳикоя қилади. — Ўзбекистон қўриқлари

Кутилмаганда, тўсатдан, қўққисдан.ANİDEN

адв suddenly

1. birden, tosattan

2. dáslep, áweli.

↑ plötzlich, unerwartet