dabdaba

ot 1. Haddan tashqari tantana, larzaga keltiruvchi, vahimaga soladigan xatti-harakat, shov-shuv.

Ilgarilashgan sari bazmning butun dabdabasi aniqroq sezilib, Yormatni bezovta qila boshladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Podsho dabdaba bilan bozorga boribdi. — Zumrad va Qimmat

2. Manmanlik, gʻurur bilan toʻlib toshgan xatti-harakat; quruq vahima.

Husayn Boyqaro qadamlarini tetik bosib, dabdaba bilan chodirdan chiqdi. — Oybek, Navoiy

Bir tannoz qiz zoʻr dabdaba bilan idoraga kirib keldi. — Mushtum

Dadaboyning baland boʻlib dabdabasi, Oxir chiqdi dabdabasin dabdalasi. — T. Yoʻldosh, Attang

3. Haddan ortiq ulugʻvorlik, hashamat; savlat, mahobat.

Ulugʻbek madrasasining dabdabasi Registonga boshqacha tus berib turibdi.

Qachonlardir dabdaba bilan qurilgan ikki tabaqali naqshinkor darvozadan ichkariga kirishdi. — Yoshlik

uning [Shayboniyxonning] sallasiga qadalgan duru gavharlar, toʻniga tikilgan oltinu marvaridlar dabdaba bilan yaltirab koʻzga tashlanadi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar