чўққаймоқ

фл. 1. айн. Чўнқаймоқ.

Унча-мунча гапга йиғламайдиган Умид янтоқ, чақиртиканаклар ёнида чўққайиб ўтириб, ҳўнг-ҳўнг йиғларди. — Мирмуҳсин, Умид

2. Диккайиб, қўққайиб чиқиб турмоқ.

Чўққайган катта тош.

1. (чўнқаймоқ)kauern vi, hocken vi

2. (кўзга ташланмоқ)hervorstechen vi, abstechen vi, sich hervortun

в squat