choʻgʻ
чўғchoʻgʻ I
ot 1. Yonib boʻlib, alangasi soʻngan oʻtin, koʻmir va shu kabilar
Laxcha choʻgʻ. Samovarga choʻgʻ tashlamoq.
Oshpaz oppoq xalatining yenglarini namoyishkorona shimarib, koʻraga koʻmir choʻgʻini terdi. — Yoshlik
2. koʻchma Alanga, otash, taft; ishtiyoq, zavq-shavq.
Ishq choʻgʻi. Umid choʻgʻlari. Yurak choʻgʻi.
Xalq koʻksiga choʻgʻ solib turadigan sheʼrlar boʻladi. — Gazetadan
Yuragiga sanʼat choʻgʻi tushgan qiz oʻz maqsadi sari intildi. — Gazetadan
- Choʻgʻ ustida oʻtirgandek Betoqat, besaranjom, bezovta. Suhbat vaqtida [Sulton Xusayn] oʻzini xuddi choʻgʻ ustida oʻtirgandek his qildi. — A. Koʻchimov, Halqa.
- Oʻzini oʻtga, choʻqqa urmoq Maqsadga erishish uchun oʻzini har yoqqa urmoq, hech narsadan qoʻrqmay, tap tortmay harakat qilmoq. Biz yoshligimizda koʻrgan qattiqchilikni shu bolalarim koʻrmasin, deb oʻzimni oʻtga ham urdim, choʻqqa ham urdim. — I. Oʻktamov, Hikoyalar
choʻgʻ II
ot Salmoq, chama.
Hosilning choʻgʻi yaxshi. Pulning choʻgʻi.
Nonni
Salmoqlab koʻr, choʻgʻi ogʻirrogʻidan ol. — Gʻ. Gʻulom, Shum bola