чирқ

тақл. с. Қушларнинг чирқиллаши, баъзи майда нарсаларнинг урилиши ва шу кабилардан ҳосил бўладиган товушларни ифодалайди.

Кўп ўтмай бир қушча чирқ этди. Кечаги читтакмикан? — А. Мухтор, Чинор

Роҳила сумкани чирқ этиб беркитди-ю, кўчага қараб чопди. — Ш. Тошматов, Тонгдаги кўланка

элик. jırq, shırq