чирмамоқ

фл. 1. Маҳкам ўраб. чандиб боғламоқ.

Тўқсонта қутини ичкима-ички бир-бирига кийдирди, ўраб-чирмаб маҳкамлаб қўйди. — Маликайи айёр

Мурид Авазни гужумга чирмаб боғлади. — С. Сиёев, Аваз

2. кўчма Ўраб, қамраб, чулғаб олмоқ; ишғол қилмоқ.

Ишқ ўти [Зевархонни] чирмаб олибди. — Тоҳир ва Зуҳра

Бирдан Низомнинг жисму жонини ҳаяжон чирмаб олди. — Н. Қиличев, Чиғириқ