chirimoq

fl. 1. Tabiiy taʼsirlar tufayli parchalanmoq; aynimoq, ishdan chiqmoq, yaroqsiz holga kelmoq.

Chirigan ip. Chinor chirimas, archa qurimas. — Maqol

Tutning shoxlari tegib turgan ayvon ustuni qorayib, chiriy boshladi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

Mayli, meni burdalab tashlasinlar, tanim zindonda chirisin. — S. Karomatov, Bir tomchi qon

2. Irimoq, aynimoq.

Chirigan qovun. Chirigan olma.

3. koʻchma Adoyi tamom boʻlmoq, xazon boʻlmoq.

[Yoʻlchi:] Andak insof kerak, uyat kerak. Cholning mehnatda chirigan koʻksiga bigizni qadayvermang! — Oybek, Tanlangan asarlar

— Nari turing, — Laʼli jahl bilan erining koʻkragidan itardi. — Esiz umrim, bu gʻamxonada chirib ketayotibdi. — H. Gʻulom, Mashʼal

4. koʻchma Umri tugab, oʻlib, yoʻq boʻlib bormoq, halokatga yuz tutmoq.

Zolimlar yoqqan oʻt yonmasin sira, Qora niyatlari chirisin dilda. — Gʻ, Gʻulom