чиримоқ

фл. 1. Табиий таъсирлар туфайли парчаланмоқ; айнимоқ, ишдан чиқмоқ, яроқсиз ҳолга келмоқ.

Чириган ип. Чинор чиримас, арча қуримас. — Мақол

Тутнинг шохлари тегиб турган айвон устуни қорайиб, чирий бошлади. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди

Майли, мени бурдалаб ташласинлар, таним зиндонда чирисин. — С. Кароматов, Бир томчи қон

2. Иримоқ, айнимоқ.

Чириган қовун. Чириган олма.

3. кўчма Адойи тамом бўлмоқ, хазон бўлмоқ.

[Ёʻлчи:] Андак инсоф керак, уят керак. Чолнинг меҳнатда чириган кўксига бигизни қадайверманг! — Ойбек, Танланган асарлар

— Нари туринг, — Лаъли жаҳл билан эрининг кўкрагидан итарди. — Эсиз умрим, бу ғамхонада чириб кетаётибди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

4. кўчма Умри тугаб, ўлиб, ёʻқ бўлиб бормоқ, ҳалокатга юз тутмоқ.

Золимлар ёққан ўт ёнмасин сира, Қора ниятлари чирисин дилда. — Ғ, Ғулом