чирилламоқ

фл. 1. Чир-чир қилмоқ; чиғилламоқ.

Бу кеча ҳам бўрилар увлар, Чирилдоқлар чириллар бир-бир. — Ёшлик

У ер-бу ерда чигиртка эриниб чириллайди. — Ёшлик

2. айн. Қаттиқ йиғламоқ (чақалоқ, гўдак ҳақида).

Бешикда ётган болакай тинимсиз чирилларди. — Ёшлик

3. кўчма Куйиниб, изтироб билан, йиғи аралаш сўзламоқ.

Чириллаб, акам, деб турса бошимда, Қалдирғоч — шўрлик жигарим бўлмади. — Алпомиш

Узала тушиб ётган боласининг тепасида хола Онанг ўлса бўлмасмиди, болам! деб чирилларди. — Шарқ юлдузи

4. айн. Чир-чир айланмоқ.