чирик

сфт. 1. Чириган, чириб ишдан чиққан, яроқсиз ҳолга келган.

Чирик пахта. Чирик тиш. Чирик олма.

Йигит чирик оғочлар тирқишидан пастга қаради. — С. Сиёев, Аваз

Чирик сомон ва гўнг ҳиди [Саиднинг] димоғига урилди. — Х. Султонов, Бир оқшом эртаги

2. от Нарсаларнинг чириган жойи.

Олманинг чиригини олиб ташламоқ.

3. кўчма Ўлиб, ёʻқ бўлиб бораётган, ҳалокатга юз тутган; носоғлом; эски, бузуқ.

Чирик назария.

Драма ёзганда, мавзуни турмушимизнинг нақ чирик бир жойидан олмоқ ва унинг ила баробар адабиёт тарозисига солиб ёзмоқ керакдир. — А. Қодирий, Кичик асарлар