чиқ

тақл. с. Баъзи қушларнинг сайраши, енгил нарсаларнинг бирор нарсага урилишидан чиққан ва шунга ўхшаш товушларни ифодалайди

Қулф чиқ этиб очилди. Чумчуқ чиқ этди. ят Аҳмад чўчиб ўрнидан турди, қулоғидаги қалам ерга чиқ этиб тушди — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Онам, томчининг ҳар "чиқ" этгани бир кунлик умрнинг чиққани, деидилар — П. Турсун, Ўқитувчи

элик. shıq (ayırım quslardın sayrawı sayrawı, jeńil zatlardın bir-birine dúgisiwinen shıqqan dawıstı bildiredi)