чиниқмоқ

фл. 1. Меҳнат ёки жисмоний тарбия билан ўз организмининг ҳар қандай оғир шароитга, касаллик ва шу кабиларга бардош бериш қобилиятини оширмоқ; тобланмоқ, пишиқмоқ.

Меҳнатда чиниққаннинг ранги тоза бўлади. — Қўшиқлар

У кўйлаксиз эди, офтобда чиниқиб пишган бадани тер билан ялтирарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

2. кўчма Амалий иш, тажриба жараёнида етилмоқ, тобланмоқ.

Дўстлик синовда чиниқади. — Мақол

Унинг [қизнинг] муҳаббати айрилиқда чиниқди. — Газетадан