чидамли

сфт. 1. Қийинчилик, оғриқ, дард, алам ва шу кабиларга чидайдиган; тоқатли, тўзимли, бардошли.

Чидамли аёл. Чидамли эр лочин тутар. — Мақол

Демак, Феруза чидамли бўла олмаган шаҳарлик ёш агроном йигит ўрнига келибди. — Ҳ. Ғулом, Феруза

2. Турли оғир табиий шароитларда яшай оладиган.

узун толали ва ҳар қандай касалликларга чидамли, айниқса, вилтга чидамли навлар яратиш иши оқсаяпти. — Мирмуҳсин, Умид

3. Узоқ хизмат қиладиган, чидайдиган; пишиқ, пухта, мустаҳкам.

Чидамли поябзал.

— Мен ҳайронманки, — деди сўзга чиққан хўжалик мудири, — халқ силлиқ ва чидамли сурп, чит ва сатинларни олмай, қў-пол ва дағал бўз ва қалами орқасидан югуради. — С. Айний, Қуллар

4. Турли шароитларда (ўт, сув ва шу кабилар таъсирида) ўз хусусиятларини ёʻқотмайдиган.

Ўтга чидамли ғишт.