чеҳра

от 1. Юз, бет, афт-ангор; сиймо.

Улар худди эгизаклардек, чеҳралари бир-бирига ғоят ўхшар, гавдалари қарийб фарқсиз, кўринишда ювош одамлар эди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Шунда унинг хаёл боғида яна Адолатнинг чеҳраси кўринди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

2. кўчма Киши кайфияти, руҳий ҳолати ёки хулқ-атворининг юздаги акси.

Унинг чеҳраси бузуқ. Чеҳраси очиқ одам. Чеҳрасини очмоқ.

Чеҳра деган кўнгилнинг ойнасидир. — Ҳамза.

Қори уни гоҳ “сизлаб“, гоҳ сенлаб, яхши муомалада бўлгани учун, очиқ чеҳра билан гаплаша кетди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Чол соқолини қириб, янги комбинезон кийиб олган. Унинг чеҳраси очиқ, нимадандир хурсанд. — И. Раҳим, Чин муҳаббат