чарчоқ

от 1. Ҳориганлик, ҳорғинлик; толиқиш, чарчаш.

Шукуржон бутун аъзойи баданида қаттиқ чарчоқ ҳис этиб, бир нафас эшикка суяниб турди. — О. Ёқубов, Ота изидан

2. сфт. Чарчаган, толиққан.

Тоғ ҳавоси нақадар сўлим — чарчоқ асабларга ором, юракларга мадор, танларга қувонч бағишлар, иноқлик ва ширин мулоқотларга сабаб-чи бўларди. — Мирмуҳсин, Илдизлар ва япроқлар