чанқамоқ

фл. 1. Сувга ташна бўлмоқ, сувсамоқ.

Йигит ғоят чанқаган эди, чойни қуйиб, пуфлаб-пуфлаб ичди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма Эҳтиёж, талаб сезмоқ; соғинмоқ, қўмсамоқ.

Чанқаб кутдим сени ёр, бир илтифотинг кўрмадим. — Н. Сафаров, Шарқ тонги

Ўзи ҳам дейман, Мирҳосил халқ ишига роса чанқаган экан-да! — Ҳ. Ғулом, Машъал