chagʻir
чағирchagʻir I
ot 1. esk. ayn. Chogʻir.
El qonidan ichishar chagʻir, Bari birday oʻgʻri, muttaham. — Mirtemir
2. Ola-bula, kulrang.
Bashirjon chagʻir koʻzli shofyorga zimdan qarab-qarab qoʻyar edi. — N. Aminov, Qahqaha
Sevargul jilmayibgina onasining chagʻir koʻzlariga tikilarkan, beixtiyor koʻnglidan shu fikr oʻtdi. — N. Qilichev, Chigʻiriq
chagʻir II
ot ayn. Chaqir.
Chagʻir toshlar tovonimdan tishlab olgan, Qoʻllarimdan kiyikchalar ushlab olgan. — M. Yusuf
Olis, chagʻir toshli yoʻllardan Otda yelib oʻtamiz birga. — X. Davron