butoq
бутоқbutoq
ot 1. Daraxtning tanasidan yoki yoʻgʻon shoxlaridan tarmoqlanib chiqqan yon shox.
Kush butoqqa sigʻinar, Odam — Vatanga. — Maqol
Daraxtlarning butoqlarida qushlar chugʻur-chugʻur sayray boshladilar. — Yoshlik
Yulgʻunning qovjiroq butoqlarini terib, gulxan yoqdi. — S. Siyoyev, Avaz
2. koʻchma Tarmoq, shoxobcha; pogʻona; avlod.
Somoniylar shajarasining soʻnggi butogʻi boʻlgan podsho Nuh bin Mansur kasalmand odam edi. — M. Osim, Ajdodlarimiz qissasi
- Butoq otmoq Qishloq oʻrtasidan oʻtgan katta yoʻl butoq otib, dalalarga tutashgan. — Y. Shamsharov, Bogʻbon