бурқимоқ

фл. айн. Бурқирамоқ.

Машҳадий кимдан ранжиса, ўша соатда бир ҳажв ила ўз душманини сўз балчиғига шундай булғайдики, ўқиркансан, энг чиркин ҳид бурқиб туради. — Ойбек, Навоий

Узоқда, кўзга хира чалинган тепаликнинг орқасида қора, қуюқ тутун бурқиб, ҳавода оғир кезарди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Ертўланинг мўрисидан бурқиб, Тупроқ уюмларин оралар тутун. — А. Мухтор, Асарлар

1. (сасимоқ)riechen (nach D)

2. (хуш ҳид тарқалмоқ)duften