burqimoq

fl. ayn. Burqiramoq.

Mashhadiy kimdan ranjisa, oʻsha soatda bir hajv ila oʻz dushmanini soʻz balchigʻiga shunday bulgʻaydiki, oʻqirkansan, eng chirkin hid burqib turadi. — Oybek, Navoiy

Uzoqda, koʻzga xira chalingan tepalikning orqasida qora, quyuq tutun burqib, havoda ogʻir kezardi. — Oybek, Quyosh qoraymas

Yertoʻlaning moʻrisidan burqib, Tuproq uyumlarin oralar tutun. — A. Muxtor, Asarlar