буралмоқ

фл. 1. Бурамоқ феълининг мажҳул ва ўзлик нисбати.

Винт буралмаяпти. Мўридан буралиб чиқаётган тутун.

Норин дарёси тоғ ораларидан буралиб, кўпириб оқиб чиқяпти. — С. Аҳмад, Уфқ

Чайла олдидаги гувала ўчоқдан буралиб-буралиб тутун кўтарилди. — С. Аҳмад, Уфқ

Ичида алланима буралиб, ўқтин-ўқтин санчиқ турарди. — Ёшлик

2. Гавдани бир турли тўлғантирмоқ, шу ҳолатда юрмоқ, қилтангламоқ.

Паризодлар ўйнаб турар, Нозик беллари буралиб. — Маликайи айёр

Ичи ёниб, каравотда буралиб, тириша бошлади. — Мирмуҳсин, Умид