букчаймоқ

фл. 1. Елкаларини чиқариб, кўкрагини ичига олиб энгашмоқ.

Найман она букчайиб ўтириб қолди. — Ёшлик

Салим-бойвачча букчайганича қимир этмай қотди. — Ойбек, Танланган асарлар

Нормат полвон аранг ўрнидан турди-да, букчайганча ўликнинг тепасига борди. — Ёшлик

2. Белини, кўкрагини кўтара олмай энкайиб қолмоқ, қадди эгилмоқ.

Букчайган чол. Бели букчайган кампир.

У ғамдан букчайиб қолган ҳаким Абдусамадга ачинар эди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

Уйда ўтириб, чўкиб, букчайиб қолди. — Шарқ юлдузи