bukchaymoq

fl. 1. Yelkalarini chiqarib, koʻkragini ichiga olib engashmoq.

Nayman ona bukchayib oʻtirib qoldi. — Yoshlik

Salim-boyvachcha bukchayganicha qimir etmay qotdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Normat polvon arang oʻrnidan turdi-da, bukchaygancha oʻlikning tepasiga bordi. — Yoshlik

2. Belini, koʻkragini koʻtara olmay enkayib qolmoq, qaddi egilmoq.

Bukchaygan chol. Beli bukchaygan kampir.

U gʻamdan bukchayib qolgan hakim Abdusamadga achinar edi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

Uyda oʻtirib, choʻkib, bukchayib qoldi. — Sharq yulduzi