бойқуш

от 1. айн. 1 боёʻғли.

Бойқушнинг кетидан эргашсанг, вайронага борасан. — Қанотли сўзлар

Одам шарпасини сезган бой-қуш учиб кетди. — С. Аҳмад, Уфқ

2. кўчма Салбий ёқимсиз воқеа-ҳодисалар даракчиси, сабабчиси.

Бир у [Темиртош] шу бахтга эришган пайтда, юрт устида фалокат бойқуши қанот қоқа бошлади. — М. Осим, Ўтрор

жаҳолат, хурофот, бидъат бойқушлари — К. Яшин, Ҳамза