borliq

ot 1. fls. 1 Inson ongi va sezgisidan tashqaridagi obyektiv dunyo, olam, mavjudot.

Ahmad koʻchaga chiqdi. Kun issiq, borliq lov-lov yonardi. — F. Musajonov, Himmat

choʻl ham, butun borliq ham noz uyquda yotgandek. — Oʻzbekiston qoʻriqlari

Intilar borliqni inson Barkamol etmoq uchun, Ne ajab, insonni borliq Barkamol etgan emas. — E. Vohidov, Muhabbat

2. Kishining vujudi, jismi, turish-turmushi.

Borligʻim muhabbatingiz alangasi bilan tutashgani holda zavjingiz Otabek. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Ogʻriq uning butun borligʻini chulgʻardi. — Yoshlik

Daryo yoqasida oʻtirib, butun borligʻi bilan qoʻshiq ayta-yotgan qizga koʻzim tushdi. — Sharq yulduzi

Borligʻidan sovuq ter quyilib ketdi. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

3. Barcha, hamma, butun.

Oʻzbek oyim oʻgʻlining oʻlganning ustiga chiqib tepish qabilidan boʻlgan bu harakatidan tutuni koʻkka chiqib, borliq qahr-gʻazabini eri ustiga toʻkadi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar