boqibegʻam

sft. s.t. kest. Ortiq darajada begʻam, beparvo, parvoyi-falak.

U [Yoʻldosh aka] Kenjaga dunyoni sel olsa, toʻpigʻiga chiqmaydigan boqibegʻam boʻlib koʻrindi. — H. Nazir, Vasiyat

— Zab boqibegʻamlar bor-da dunyoda, —oʻyladi ichida Said. — Y. Moʻminov, Olov va nihollar